viernes, 22 de diciembre de 2006

ahí va mi granito de arena también...

Hola a todos!! bueno..pues yo también aprovecho ya la ocasión, ahora que tengo un ratito, para escribiros estas letritas por primera vez, y para desearos de paso unas felices fiestas...y todo lo demás, ya sabéis...
os mando de paso un escrito que hice el mismo día de la sesión con Víctor Fuenmayor...lo de expresión artística...pues sentí el impulso de "vomitarlo" de algún modo nada más llegar a casa, y aunque realmente siempre he sentido al escribir una gran limitación al querer expresar sensaciones internas, debo reconocer que al hacerlo me sentí un poco más ligera...
bueno, es un poco largo...así que si os apetece leerlo tendréis que encontrar el momento oportuno...por tiempo, y por ganas!
ahí va...


"Hacía más de diez años que no había vuelto a sentir lo mismo! amo la danza, me gusta bailar, la sensación que me despierta por dentro es única, algo que sólo puedo sentir a través del movimiento y contacto con mi propio cuerpo.
Siempre he sentido que la danza era mi primer vía de expresión artística; a través de ella siento y puedo entrar y entrar cada vez más, para luego sacar un montón de cosas que tengo guardadas dentro y que anhelo expresar y compartir. Es esa sensación de entrar en un espacio atemporal en que tu cuerpo y tu corazón laten al son del ritmo (del que suena por fuera y por dentro), y dejas de pensar para vivir y sentir, para simplemente ser.
Siento que es la forma más directa para conectar el dentro y el fuera...es a través del cuerpo en el que vivo que consigo el contacto más íntimo conmigo misma, y a la vez comunicarme con el mundo exterior y entrar en relación con él.
Mi cuerpo es mi "guante", y siento que es con él con el que puedo dejar que mi "mano" hable libremente sin necesidad de mente ni palabras, sin necesidad de sentido alguno. Y siento que ésa es para mí la forma más directa, la primera. No necesito nada más que quien yo soy, en toda su complejidad y sencillez a la vez.
Pero cuando bailo, mi cuerpo me hace sentir mis limitaciones físicas, mis rodillas no me responden y bailo sintiendo el dolor (el dolor físico y el dolor de haber tenido que abandonar la danza a causa de ésto).
Entonces mi "mano" deja de sentirse tan libre y se mueve según las posibilidades que le da mi "guante". Anhelo poder seguir y seguir sin fin, danzar con el ritmo, con la vida y conmigo misma, como cuando lo consigo soñando al cerrar los ojos; pero siento la profunda frustración de tener que aceptar la realidad limitada de este mundo.
Había casi olvidado, después de tanto tiempo sin bailar, la fuerza de esta profunda sensación, que se ha despertado en mí y he recuperado al darme cuenta de que en realidad está gravada en mi piel para siempre.
Mi tristeza, mi impotencia, es sentir que cualquier otra vía que pueda utilizar para expresarme, para hablar sin palabras, sea insuficiente; porque así lo he entendido hasta ahora. "Hablo" en otros idiomas porque la danza me hace sentir mi cuerpo limitado, y el dolor es aún mayor.
Y, aunque el cuerpo es nuestra primera herramienta, quiero pensar que aún y sin grandes limitaciones, ni siquiera éste es suficiente para expresar la totalidad de nuestras sensaciones, emociones...en definitiva, de nuestro ser.
Ha sido una experiencia maravillosa. Trabajar con conciencia desde el cuerpo y con el cuerpo es siempre gratificante. Es para mí el camino hacia la autenticidad de quien uno es; el entrar y zambullirse en mil sensaciones y emociones que se despiertan, sentirte viva! para dejar aflorar en ti algo que nace espontáneamente, sin control alguno, para dejarte expresar tu intimidad con libertad.
Y, a pesar de que no pueda seguir bailando, al menos como me gustaría, quedará para mí esa sensación profundamente gravada en mi corazón, y buscaré nuevas vías para que mi "mano" pueda seguir hablando, riendo, llorando, gritando, cantando...siempre que lo necesite."

Me alegro de poder compartir ésto con vosotros!
y...me alegro de ser una más en este grupo....
nos vemos a la vuelta!
un abrazo fuerte,

Marta.

*BON NADAL!*

6 comentarios:

marta dijo...

Hola! soy yo misma...sólo estaba comprobando si lo había publicado bien. pues es que resulta q lo empecé a escribir en el trabajo y luego tuve que parar, así que lo guardé como borrador...y ahora al terminarlo veo que ha quedado algo distinto que los demás...supongo que lo podréis leer igualmente...
en fin,dudas técnicas sobre mis limitados conocimientos tecnológicos.
muchos besos y hasta pronto!!!

xantal dijo...

Hola Marta,
gracias por compartir este trocito tuyo íntimo.
Y como te dijo Teresa;HAY MUCHAS FORMAS DE BAILAR.
Todos tenemos nuestras limitaciones.En esta sociedad en la que a algunos se le da la etiqueta de "discapacitados" yo digo; ¿y no lo somos todos un poco? A mí también me gustaría a veces poder hablar mejor en público y sin embargo hay algo que me lo impide. Cada uno de nosotros tenemos nuestras limitaciones y encontrar un proceso de adaptación que ponga en sintonía nuestro cuerpo con nuestra mente es un camino hacia nuestro bienestar y seguro que en esta formación encontraremos herramientas que nos ayudarán a ello. Ánimos y un abrazo. M Antonia.

S.C. dijo...

¡Bravo por el texto!

MAG dijo...

hola Marta!!!
Molt bonic el text que has escrit. No pateixis, sempre s'acaben obrint noves portes, sovint a partir de fets que, en principi, ens fan mal. És dur, però de tot s'aprèn i poc a poc vas fent el teu camí. Encara que a vegades sigui força accidentat.
Petonets i una abraçada ben gran!!!

MAG (sóc la MªÀngels)

Patricia dijo...

Me encantó tu texto Marta. Es tan honesto que a través de él, yo también he podido sentirme idetificada con esa búsqueda de expresión auténtica de la que hablas.
A mi también me moviliza la expresión corporal, aunque mi historia con la danza haya sido fugaz...
Te envio un cálido abrazo y como dices "nos vemos a la vuelta".
Patty

olatz dijo...

gracias por compartir lo tuyo Marta, aúpa aúpa, me veo bastante identificada contigo por la lucha interior, será que tenemos que dejar de luchar y aceptar, a mí se me hace mu chungo. vamo a ve lo que nos depara este curso.
Un beso muy fuerte